Habang nakasakay ako ng jeep kanina, pumasok sa isip ko ang kwento nina Rey at Martin (siyempre wala pa silang pangalan habang naiisip ko pa lang.) E since parang araw-araw e may nagbabasa na lang nung Kwentong Fubu, magsusulat uli ako ng isa. Anyway, 
hindi po porno ang sinusulat ko. =) may pagka philosophical ang kwento na ito, hindi stimulating. Basta. Tutal binabasa niyo na to, basahin niyo na lang lahat.
***
Mas malakas pa sa putukan ng bagong taon ang hiyaw ng klase namin nang sinabi ni Tela (principal) na pupunta raw ang faculty nila sa Singapore. Apat na buwang walang pasok sa Filipino at sa English, dahil kasama sina Patpat at Taba. Edi ayos! Kung ganoon, half-day na lang ang klase ko araw-araw. Makakapag-lakwatsa na sa wakas. Hehe. Pero hindi naman ako humiyaw ng husto at ipinahalata ang tuwa kahit ako pa ang pinaka-may karapatang maglulundag. Only child kasi ako ng single mom na bantay-sarado. Hatid sundo ako ni mama kahit dalawang kilometro lang ang layo ng school sa bahay namin. Sweet pa yun noong kinder at elementary ako, pero diyos ko naman…ngayong fourth year na? Ang katwiran niya ay inaalagaan niya lang daw ako. Sows. Sa edad kong ito, iniisip pa niya na ako ang tipong matatalisod at mahuhulog sa kanal, tapos putol-putol ang mga daliring uuwi sa bahay?
“Pinoprotektahan kita sa masasamang barkada, Martin. Alalahanin mo, candidate ka for valedictorian.”
Oo na, ma, gets ko. Pero pinoprotektahan mo rin ako sa chicks. Madaling kumalat ang tsismis sa private school kasi kakaunting anak-mayaman lang ang nandito. At dahil sa paghahatid-sundo mo sa akin, nabansagan tuloy akong “mama’s boy” ng grade 3 pupils. Binubugaw nun palayo ang mga babae, mama. Hindi ko ba alam sa mga kababaihan ngayon, ang mga tipo ay “bad boys”, yung mga tipong nagyoyosi sa kalye at nag-iinom sa kanto, tapos marami nang naging ex. Hindi pogi points yung pwede natin silang ihatid sa kani-kanilang bahay para tipid pamasahe, ma. Kasi siyempre, isasa-alang alang ng mga yun, yung pwede nilang “magawa” kapag nakasakay sila sa taxi at solo lang sila ng siyota nila dun, walang nagbabantay na mga mata ng magulang.
…pero napalitan ng simangot ang ligaya ng mga kaklase ko noong nagbigay ng requirement si Tela na kailangang ipasa sa loob ng apat na buwan. Every week daw, gagawa kami ng 7-paged movie review. Bale 20 na movie reviews yun. Tatay ko. Nag-iisip ba sila? Maniwala naman akong pagtiyatiyagaan nilang basahin lahat ng iyon. At kahit basahin pa nila lahat, deadline na ng submission ng grades eh nangangalahati pa lang ang nababasa nila. Kahit mag copy paste na lang kami sa wikipedia, siguradong hindi mapapansin. Nunca rin na bibilangin nila yung pages na sina-submit namin. Titingnan na lang nila ang last number sa paging ng papel. Ibig sabihin, hindi nila malalaman kung walang page 2, page 3, page 4, page 5…hehehe.
Pero seryosohan lang. Ito ang proyekto na bumago sa buhay ko. Kung hindi dahil sa proyektong ito, hindi magkrukrus ang landas namin ni Reynold P. Avanti. Iyan ang pangalan ng taong nagmulat sa akin sa maraming bagay, mga bagay na hindi ko matututunan kahit pa siguro ilang babae ang kasamahin ko sa buhay. Mga tipong, kay Rey lang.
Naaalala ko ang tipid na ngiti niyang iginawad sa akin noong nag-usap kami sa unang pagkakataon. Ngiti iyon na hindi ninyo mababakasan ng kahit na anumang malisya o lihim. Si Reynold, sa pagkakakilala ko noon, ay sa sa mga tahimik at ordinaryong estudyante na may simple at normal na buhay highschool. Ang alam ko pa, may girfriend siya na Nica ang pangalan pero taga-ibang section. Inom at yosi din si Rey gaya ng karamihan. Halos wala talaga kaming ipinagkapareho. Pero siyempre, kagagawan lang naman ng mama ko kaya “exceptional” ako.
“Hindi ko talaga siya maintindihan, bukod sa mahirap talagang intindihin ang mga nanay. Kapag naiiwan ko ang mga medyas ko sa ilalim ng sofa, sinasabi niya ang tanda tanda ko na raw, hindi ko pa masinop. Pero nung nahuli niyang nagbubuklat ako ng FHM, yung pinahiram sa’kin ni Ryan, sabi niya ang bata bata ko pa raw para magbuklat ng ganoon.”
Isa yan sa mga kumpisal ko kay Rey noong nagkakagaanan na kami ng loob. Pangatlong pelikula namin noong sinabi ko iyan. A Bug’s Life ang pinapanood namin. Sa mga pelikula pala, ang kasunduan, ambagan kami ng papanoorin. Nahiya nga ako eh. Kasi ang mga nadala ko lang ay puro Disney at Pixar. Hindi kasi mahilig si mama sa mga pelikula kaya tumigil na pagbili noong lumaki na ako. Pero ang mga cd ni Rey…hulaan niyo. Ilan lang sa mga natatandaan ko ay The Notebook, Desperado, Femme Fatale, Ghost, yung mga tipong may love scene palagi. Naaalala ko, habang kainitan ang eksena ni Antonio Banderras sa Femme Fatale, ipinatong ko yung bag ko sa hita ko dahil…alam niyo na siguro. Pero hindi alam ni Rey, nahuli ko siyang nakangiti ng makahulugan noong nilingon niya ang ginawa ko. Nagtagal tagal, hindi lang ngiti ang inabot ko sa kaniya noong tinangka kong ulitin ‘yon.
Hindi ko na ipinaalam sa mama ko na half-day lang ako. Kaya ang bakante ko ay mula alas-onse ng tanghali hanggang alas-singko ng hapon. Babalik pa ako sa paaralan kasi susunduin ako pag alas-singko y medya na. Hindi naman mahahalata ni mama na walang klase sa hapon ang section namin, kasi marami pa ring mga estudyante na umuuwi sa ganoong oras. Mahaba ang oras namin ni Rey, halos anim na oras din. Pero minsan, pakiramdam ko, hindi sulit ang anim na oras na iyon, kahit sagarin namin ang gamit. Masyado akong uhaw sa init ng palad niya, sa mabango niyang hininga na nararamdaman ko sa aking balat tuwing mapapaungol siya. Kung bakit ba kasi mabilis ang oras. Sana tumigil na lang kapag magkasama na kami. Pero huwag ninyong mamaliin. Hindi si Rey ang ayaw kong mawala sa piling ko kapag matatapos na ang oras, yung ligaya na si Rey lang ang nakapagbibigay sa akin.
“Kapag gustong kumawala, pakawalan mo. Hindi iyan magagalit ng ganyan kung wala yang kelangan, o gusto.”
Hindi ko alam kung alin ang mas nagpalibog sa akin noong sandaling iyon – ang pinapanood ba naming porno o yung sinabi ni Rey. Hindi ko talaga alam. Pakiramdam ko, nahahati ang mundo ko sa dalawa. Parang may isang tinig na bumubulong sa akin pero walang boses o wika, isang tawag, isang pakiusap, walang tunog pero may pakiramdam. Init, nagbabagang init, pagnanasa. Ang init na iyon ang dahilan kaya naparalisa ang mga braso ko at hindi ko naabot ang aking bag. Hinayaan ko na lumapit siya sa akin, dumukwang, ibaba ang zipper ng aking pantalon at pakawalan ang tigre sa kulungan nito. Kusa akong napapikit at nanginig ang mga dulo ng daliri ko. Parang kakalas ang panga ko nang sa unang pagkakataon ay may hinayaan akong humawak sa dati’y akin lamang. Ganoon pala ang pakiramdam. Iba pala ang init kapag pinagsasaluhan. Parang noon ko lang naramdaman ang tunay na init. Walang sinabi ang mga palad ko sa dila at labi ni Rey. Para akong dumudulas sa mga ulap. Kung mas may sasarap pa sa langit, ito na iyon. At nang sa unang pagkakataon ay nairaos niya ang uhaw ko, hindi ko alam ang gagawin nang nagbalik na ako sa huwisyo. Mahihiya ba ako o ano? Hindi ko matingnan si Rey sa mga mata. May hindi pa siya napahid sa gilid ng labi niya.
“Para ka talagang bata.”
Siyempre, hindi naman maaaring iwan ko si Rey dahil sa nangyari sa amin. Ang OA ko naman ata pag ganun. Sa edad ko, normal lang ito, iyon ang sinasabi ko sa sarili ko. Nakaramdam pa ako ng utang na loob kay Rey dahil ipinaparanas niya sa akin ang mga hindi kayang ibigay ng sinumang kakilala ko. Araw-araw, pakiramdam ko, pumapasok na lang ako para makapunta kina Rey at magawa namin ang mga kalokohan namin, kung kalokohang maituturing.
“Hindi ba mali ang ginagawa natin, Rey?”
“Ano? Haha. Masyado kang paapekto sa misa kahapon. Para namang hindi ginagawa nung nagsabi no’n ang mga ginagawa natin.”
Tropa nga pala ni Rey ang sakristan.
“Eh, sa tingin mo, bakit pa ba kasi tayo ginawa ng Diyos na may libog sa katawan?”
“Para may dahilan ang mga tao na magsimba. Kung wala ang libog na yan at wala ang kasalanan, edi wala nang mangungumpisal. Ano pa ang silbi ng simbahan? Malulugi ang diyos.”
May sira din ata itong si Rey kung mag-isip. Pero sa totoo lang, noong sinabi niya sa akin iyon, pakiramdam ko ang tanga tanga ko kumpara sa kaniya. Kasi, puro ligaya lang ang inaatupag ko pero wala man lang akong alam sa likod ng pinaggagagawa ko, ano ba ang sandigan ko kaya ginagawa ko ang mga bagay na iyon. Naisip ko na wala. Na parang blanko. Si Rey, may kakaibang pilosopiya pala kaya nadadarang sa ganitong klase ng init na walang kalabit ng kunsiyensiya. Pero ako, ano nga ba at nasa kama nya ako ngayon, walang saplot, habang ang mga kamay namin ay minamasahe ang alaga ng isa’t isa?
“Hindi ka ba nagtataka, Rey, isipin mo na lang. Kung pagpaparami lang ng lahi ang dahilan kaya may sex organs tayo, e bakit nakakaramdam din tayo ng sarap sa mga bahaging iyon ng ating mga katawan?”
Hindi ko na siya masyadong naintindihan. Tirik na kasi ang mga mata ko noong sandaling iyon. Malapit na akong labasan sa palad niya, at putangina, ang init init ng eksena namin, nagagawa pa niyang mag discuss ng pilosopiya niya.
“Hindi ka ba nagtataka kung bakit may mga kuko tayo? Huwag mong sabihin na para iyan kalabanin ang mga hayop, o pandepensa sa sarili. Kaya mo bang kalabanin ang baka gamit yang kuko mo pag aatakihin ka? Sa tingin mo rin ba ginawa yan ng diyos para magamit natin sa pang-araw araw na buhay? Hindi rin. Binigyan niya tayo ng talino para maimbento ang mga kelangan natin, para makaimbento tayo ng bottle opener at hindi kuko mo ang gagamitin mo pambukas ng beer. Sinubukan mo na bang mag-alis ng tansan gamit yang mga kuko mo? Buti hindi natanggal sa daliri mo?”
“Sige pa, Rey, sige pa…uhmm…ayan na, malapit naah…”
“May kuko tayo dahil iisa lang ang gamit niyan: pangkamot pag may makati sa balat natin. Pag kumakati betlogs mo, siyempre ano naman ang ipangkakamot mo bukod sa kuko? Ganyan din ang sex organs, Martin. May isang klase ng kati at uhaw na iyan lang makakakamot o makakapatid. Gaya ng kuko, pang-ibsan yan ng kakaibang kati. Wag ka ngang plastik para sabihing pang-reproduce lang yan. Bakit, tuwing nalilibugan ka ba, gusto mo talaga ng anak, o ng kalaro lang?”
Hindi na ako nakasagot. Nilabasan na ako at saka nakatulog.
Habang tumatagal, habang papalalim ang relasyon namin ni Rey at paparami ang mga pwestong nagagawa namin, hindi ko naiwasang magtanong sa sarili ko ng isang mahalagang tanong: bakla ba ako? Siyet. Hindi ako bakla! Alam kong lalaki ako. Hindi pa ako nagsusukat ng mga bra at panty ni mama, pusang gala! Pero bakit ang kasama ko sa kama ay isang lalaki? Hindi ba nagiging bakla ang lalaki dahil doon? Kinabahan ako, pero wala akong ibang mapagtatanungan. Si Rey lang.
“Ang bakla, Martin, bakla yan dahil may karelasyon na lalaki.”
Lalo akong naguluhan sa sagot ni Rey. Ano nga ba ang meron sa amin? Bakla na ba ako dahil dito?
“FuBu.”
“FuBu? Hindi ba brand ‘yon?”
“Fuck Buddies. Yan ang tawag sa atin, hindi jowaers. Buddies tayo na imbes wii o xbox ang inaatupag, nagse-sex trip tayo. Pero wala tayong relasyon.”
Kahit papaano ay naliwanagan ang isip ko sa sinabi niya. Nakahinga ako ng malalim. Katahimikan muna. Nang nakaramdam ako ng libog dahil sa eksena sa pornong pinapanood namin, niyaya ko siya. Pero sa unang pagkakataon, tumanggi siya at sinabing wala siyang gana.
Lumingon siya sa akin.
“Pero ikaw, Martin, sa tingin mo ba…may relasyon tayo?”
Humalakhak ako sa kaniya at sinabi kong siyempre wala. Lakas magbiro ni Rey. Grabe, may facial reactions pa at may drama ang boses. Pero saglit lang. Noong napansin kong mag-isa pala akong tumatawa, doon ko napagtanto na hindi siya nagbibiro.
Natigilan ako sandali nang may nakita akong kakaiba sa mga mata niya.
“Teka lang ha, kuha akong beer sa ref.”
Ang pinakatahimik na sandali sa aming pagsasama ay naganap pagkasara niya ng pinto noong minutong iyon, at naiwan ako. Parang hindi umiikot ang mundo habang wala si Rey. Hindi ko maalis ang awkward moment kanina. Hindi ko maipaliwanag.
Pagbalik ni Rey, may bote na ng beer sa mga labi niya at parang hindi nangyari ang tanungan kanina. Balik na sa dati ang atmosphere.
“Anong susunod na pelikula natin next week?” tanong ko habang nagsusuot ng briefs.
“Wala na. Nakaka benteng reviews na tayo. May klase na ulit sa lunes.”
Hindi ko gustong maramdaman iyon pero parang binagsakan ako ng langit at lupa. Bakit? Bakit kelangang magtapos nito? Hindi ko maintindihan pero parang may mga kwerdas sa dibdib ko na napatid pagkarinig sa sinabi niya. Ayoko, ayokong matapos ang langit namin ni Rey. Gusto kong umiyak noong sandaling iyon. Hindi ko magawang ngumiti o magbiro. Wala nang mga salitang pumagitna sa katahimikan pagkatapos nabigkas ang mga salitang iyon.
Gaya ng dati, ihahatid ako ni Rey hanggang pintuan ng bahay niya. Pero kakaiba ang naramdaman ko noong hapon na iyon, noong tatalikod na ako sa kanya. Hindi ako makatalikod. Gusto ko siyang yakapin. Siguro nabasa niya iyon sa mga mata ko noong nakatitig lang ako sa mukha niya. Pero mukhang may iba pa siyang nabasa, dahil tumigil ang oras noong unti-unti niyang inilapit ang mukha niya sa akin. Napabalikwas ako paurong, gulat na gulat kasi ako sa gagawin niya! Pero bago pa ako nakapagsalita o nakagalaw, bigla siyang nag,
“Bye bye, Martin, geh, kita sa Lunes,” at isinara ang pinto. Katahimikan. Nakatayo lang ako doon na parang hinihintay ang pinto na bumukas at lumabas siya mula roon. Pero wala. Hindi ko lang alam, iyon na pala ang huli naming pagkikita.
Hindi siya sumasagot sa mga tawag ko, isang linggo ko rin siyang tinawagan. Hindi naman ako makapunta mag-isa sa bahay nila, basta hindi ko kaya. Hanggang sa nalaman kong lumuwas pala siyang Maynila para ayusin ang mga papeles papuntang Canada. Marso na kasi noon, kaya pinalampas na ng mga guro yung medyo kulang sa grades niya. Ako naman, parang namaligno na madalas tulala simula ng nalaman kong hindi na kami magkikita kahit kailan. Pero sa lahat ng balitang narinig ko tungkol kay Rey, may isang balita na hanggang ngayon ay nagdudulot pa rin ng kakaibang damdamin: noong Marso na nilisan ni Rey ang buhay ko, matagal na pala silang break ng dati niyang girlfriend. Four months na.
