May gusto akong isulat pero ayaw mkipagka isa ng isip ko sa aking mga daliri. May nrramdaman ang puso ko, pero ayaw sbhin s utak ko, at para bang sinasabi, “hehe…secret!”. Ang sma naman…
12.54 pm. Ktatap0s lang ng lunch break. Wlang kausap, nag mu muni muni lng…nagtatanong ng kung anu an0 sa sarili…bkt kya may malungkot, may masaya? Hnd b pwdng masaya na lang? Ay oo, kawawa yung mga Emo na mabubura sa mundo. Ibg dng sbhn, mbubura ako sa mundo.
isa pang tanong, bkt hnd pwdng malaman ang hnaharap? Bkt pb kelangan nating mag hang sa lines at mahntay ng isang malaking malas o ka suwertehan…ang mundo ba ay parang chessboard at lhat tayo ay chess pieces lng at pnaglalaruan? Pwde. May mga hari at may mga pain lang. Malas na nung mga pain.
Ay, oo. May naisip ako. Hndi karamihan ang mga books sa store na pilipino ang may akda, pwera n r mga textbook. Kung mer0n man, iy0n ay isang…b0oklet, o kaya ay parang kompilasyon ng mga blog p0st. An0ng type of literature na ba iyon? Ewan 
ehe. Per0 s plagay ko, ang best selling na nobela nating mga Pinoy ay ang Noli o di kaya ay El Fili..kelang kya magkkr0n tau ng parang twilight series, mgnda bng pkinggang ang “bampira na si Edwardo?” haha…ilan nb ang libro ni Klitorika?
b0ring tlga ang lunch time n0h? In fairness, nka abot kpa hanggang dito.
hnd pa naman ako nauubusan ng salita (daldal n0h?) haaay…auko sana mag tagalog, kaya this calls for a new category…cge cge..gang sa muli. C0ntinue reading nlang…bye!
